หนูนาแบ่งปันฤดูเก็บเกี่ยว

เมื่อฤดูใบไม้ร่วงมาถึง หนูนาตัวหนึ่งขยันทำงานทุกวัน มันเก็บเมล็ดข้าวจากทุ่งนาที่เก็บเกี่ยวแล้วใส่ไว้ในโพรงใต้ดินจนเต็มแน่น เตรียมพร้อมสำหรับฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง

วันหนึ่งขณะเดินสำรวจโพรงบ้าน หนูนาได้ยินเสียงร้องไห้แผ่วเบา มันแอบมองออกไปเห็นครอบครัวหนูนาอีกครอบครัวหนึ่งที่ทุ่งนาถูกน้ำท่วมเสียหาย ไม่มีเมล็ดข้าวเหลือเก็บเลยสักเม็ด

หนูนามองย้อนกลับไปดูกองเมล็ดข้าวที่สะสมไว้เต็มโพรง แล้วคิดหนักอยู่นาน "ถ้าฉันแบ่งให้พวกเขา ฤดูหนาวนี้ฉันอาจจะไม่พอกินเอง" มันนั่งลังเลอยู่ตรงปากโพรงเป็นเวลานาน

เมื่อเห็นลูกหนูนาตัวจิ๋วของครอบครัวนั้นร้องไห้เพราะหิวโหย หนูนาก็ตัดสินใจทันที มันเริ่มขนเมล็ดข้าวครึ่งหนึ่งจากโพรงของตัวเองไปแบ่งให้ครอบครัวเพื่อนบ้าน แม้จะรู้ว่าตัวเองจะเหลือน้อยลงก็ตาม

ตลอดฤดูหนาว ทั้งสองครอบครัวช่วยกันดูแลเมล็ดข้าวที่มีอยู่อย่างประหยัด และยังช่วยกันหาอาหารเพิ่มเติมยามว่าง สุดท้ายทุกตัวก็ผ่านฤดูหนาวไปได้อย่างอบอุ่นและปลอดภัย หนูนาได้เรียนรู้ว่าการแบ่งปันทำให้มันไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป

การแบ่งปันไม่ได้ทำให้เรามีน้อยลง แต่ทำให้ทุกคนรอบตัวเรามีมากขึ้น