เด็กหญิงกับเสื้อกันหนาว

ในเช้าฤดูหนาววันหนึ่ง เด็กหญิงตัวน้อยได้รับเสื้อกันหนาวตัวใหม่เอี่ยมสีแดงสดเป็นของขวัญ เธอตื่นเต้นมากจนรีบสวมทันที หมุนตัวชื่นชมความอบอุ่นนุ่มสบายของมันอยู่หน้ากระจกไม่หยุด

เธอสวมเสื้อตัวใหม่เดินไปโรงเรียนท่ามกลางถนนที่ปกคลุมด้วยหิมะ ระหว่างทางเธอเห็นลูกแมวจรจัดตัวเล็กหมอบตัวสั่นอยู่ใต้ม้านั่ง ไม่มีที่กำบังลมหนาวเลยแม้แต่น้อย

เด็กหญิงยืนนิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ในใจต่อสู้กันวุ่นวาย เธอรักเสื้อตัวใหม่นี้มาก ไม่อยากให้มันเปื้อนหรือเสียหาย แต่ทุกครั้งที่มองลูกแมวตัวสั่นนั้น หัวใจของเธอก็ยิ่งรู้สึกสงสารมากขึ้นเรื่อยๆ

ในที่สุดเด็กหญิงก็ตัดสินใจ เธอถอดเสื้อกันหนาวตัวโปรดของตัวเองออก แล้วโอบห่อหุ้มตัวลูกแมวตัวเล็กไว้อย่างอ่อนโยน ลูกแมวหยุดตัวสั่นและเริ่มคลอเคลียอย่างอบอุ่นในอ้อมผ้า

เธอเดินที่เหลือไปโรงเรียนทั้งที่ตัวหนาวสั่น แต่หัวใจกลับอบอุ่นอย่างประหลาด เมื่อกลับถึงบ้านและเล่าเรื่องให้ครอบครัวฟังว่าทำไมเสื้อของเธอถึงหายไป ทุกคนต่างภูมิใจในตัวเธอมาก และช่วยกันหาผ้าห่มนุ่มๆ ให้ลูกแมว พร้อมเสื้อกันหนาวตัวใหม่อีกตัวให้เธอด้วย

ความเมตตาที่แบ่งปันให้ผู้อื่น มีค่ามากกว่าสิ่งของที่สวยงามที่สุดเสมอ