ปุณกับม้านั่งเงียบ ๆ

พักกลางวัน ปุณถือกังหันกระดาษวิ่งไปหาลินที่นั่งคนเดียวใต้ต้นชมพู่ “มาเล่นกัน!” เขาร้อง แล้วนั่งเบียดข้างเธอทันที

ลินกอดกระเป๋าและขยับออก “ตอนนี้ขออยู่เงียบ ๆ ได้ไหม” ปุณชะงัก เขานึกว่าเพื่อนไม่ชอบเขา จึงเดินกลับไปหาคุณครูด้วยหน้าสลด

คุณครูบอกว่า บางครั้งหัวใจก็ต้องการที่ว่างเหมือนตัวเราที่ต้องหายใจ “ลองถามว่าอยากให้เรานั่งใกล้ ๆ หรือกลับมาทีหลังดีไหม”

ปุณกลับไปหยุดห่างจากม้านั่งหนึ่งช่วงแขน “ให้เรานั่งตรงปลายม้านั่งได้ไหม หรืออยากอยู่คนเดียวก่อน” ลินชี้ที่ปลายม้านั่งและพยักหน้า

ทั้งคู่นั่งฟังใบไม้ไหวโดยไม่ต้องพูด ไม่นานลินก็ยิ้มและถามว่า “ขอลองเป่ากังหันได้ไหม” ปุณยื่นให้ ม้านั่งเงียบ ๆ จึงกลายเป็นที่ที่เพื่อนเข้าใจกัน

เพื่อนที่ดีฟังคำตอบ เคารพพื้นที่ส่วนตัว และพร้อมอยู่ใกล้ ๆ โดยไม่กดดัน