ศศิกับแผนที่กลิ่นหอม

สวนสมุนไพรของยายมีทั้งใบเตยหวาน ๆ มะกรูดหอมสดชื่น และโหระพากลิ่นเผ็ดนิด ๆ ศศิชอบหลับตาแล้วทายว่าต้นไหนอยู่ตรงหน้า แต่ผู้มาเยือนมักเดินผ่านเพราะอ่านป้ายเล็ก ๆ ไม่ทัน

ศศิจึงเก็บตัวอย่างอย่างระมัดระวัง เธอผูกเชือกนุ่มเป็นเส้นทาง วางแผ่นไม้รูปใบไม้ไว้ที่ใบเตย รูปวงกลมขรุขระไว้ที่มะกรูด และรูปดาวไว้ที่โหระพา

ลมแรงพัดกลิ่นทุกอย่างปะปนกัน แผนที่จมูกอย่างเดียวใช้ไม่ได้ ศศิหยุดคิด แล้วเพิ่มถุงผ้าโปร่งใส่ใบตัวอย่างและกระดิ่งเสียงต่างกันไว้ตามจุด

ศศิชวนยายทดลอง ยายเดินตามเชือก แตะรูปทรง ฟังกระดิ่ง และดมตัวอย่างทีละจุด ยายพบใบเตย มะกรูด และโหระพาได้ครบโดยไม่ต้องอ่านป้ายเลย

วันเปิดสวน เด็กเล็ก ผู้ใหญ่ และคุณตาที่มองเห็นไม่ชัดต่างสำรวจด้วยวิธีของตน ศศิยิ้มเมื่อได้ยินคนหนึ่งพูดว่า ‘สวนนี้เล่าเรื่องได้ทั้งด้วยกลิ่น เสียง และมือของเรา’

เราค้นพบและแบ่งปันความรู้ได้หลายวิธี