เมฆน้อยห่มดาว

เมื่อแสงเย็นจางลง ปุยปุย เมฆก้อนเล็กกลมนุ่ม เห็นผู้ใหญ่ในหมู่บ้านคลี่ผ้าห่มให้เด็กๆ ทีละหลัง บนฟ้า ดาวดวงแรกเริ่มกะพริบ ปุยปุยจึงคลี่ชายหมอกบางของตนแล้วกระซิบว่า “ดาวจ๋า ดาวจ๋า หลับสบาย เดี๋ยวเมฆน้อยจะห่มให้”

ปุยปุยลอยไปเหนือเนินเขา ใช้ชายหมอกห่มดาวสามดวง แล้วลอยต่อไปเหนือสายน้ำเพื่อห่มดาวอีกกลุ่ม “ดาวจ๋า ดาวจ๋า หลับสบาย...” เธอร้องเบาๆ แต่พอหันกลับไป ดาวสามดวงแรกก็โผล่พ้นชายหมอกและกะพริบวิบวับเหมือนเดิม

ปุยปุยรีบลอยกลับเนินเขา แล้วรีบวกไปหาสายน้ำ ชายหมอกยืดยาวจนบางจ๋อย แต่ท้องฟ้ายังกว้าง และดาวยังมีอีกมาก “ถ้าห่มไม่ครบ หนูพักไม่ได้แน่เลย” ปุยปุยพึมพำ พลางหยุดลอยอย่างเหนื่อยอ่อน

คุณจันทร์เสี้ยวลอยขึ้นมาข้างๆ “ดาวไม่ได้หนาวหรอกจ้ะ และดาวก็ไม่ต้องหลับแบบเด็กๆ” คุณจันทร์บอก “แต่เพลงเบาๆ ของหนูทำให้คนข้างล่างรู้ว่าค่ำแล้ว หนูเลือกบอกราตรีสวัสดิ์เท่าที่ผ่าน แล้วเก็บแรงไว้พรุ่งนี้ก็ได้” ปุยปุยจึงปล่อยชายหมอกให้กลับมานุ่มฟูดังเดิม

ปุยปุยเลือกทางกลับเพียงทางเดียว เธอลอยช้าๆ ผ่านหมู่บ้าน พลางร้องว่า “ดาวจ๋า ดาวจ๋า หลับสบาย ส่วนเมฆน้อยก็พักได้เหมือนกัน” เมื่อถึงยอดเขา ปุยปุยม้วนชายหมอกเป็นหมอนเล็กๆ แล้วหยุดพักข้างคุณจันทร์ ดาวบางดวงอยู่หลังเมฆ บางดวงยังส่องแสง และคืนนี้เท่านั้นก็พอดีแล้ว

เราไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างให้ครบก่อนจึงจะพักได้ บางงานวางไว้ทำต่อวันพรุ่งนี้ได้ และการพักก็เป็นส่วนสำคัญของการดูแลตัวเอง