กระต่ายน้อยกับความคิดที่ยังไม่นอน

นวลกระต่ายน้อยแปรงฟัน ดื่มน้ำ และซุกตัวใต้ผ้าห่ม ร่างกายพร้อมนอนแล้ว แต่ความคิดสามสายยังไม่ยอมนอน สายหนึ่งวนเรื่องประตูห้อง อีกสายห่วงเมล็ดแครอต และอีกสายสงสัยว่าดวงจันทร์ไปไหนตอนเช้า

นวลดึงผ้าห่มคลุมหูแล้วสั่งว่า “หยุดคิดเดี๋ยวนี้นะ!” แต่ยิ่งไล่ ริบบิ้นความคิดยิ่งพันกันยุ่ง หูนวลตั้งตรงกว่าเดิม กระต่ายน้อยจึงโผล่หน้าออกมาและเรียกเบาๆ ว่า “พ่อครับ ใจผมยังวิ่งอยู่”

พ่อนั่งข้างเตียง “เราไม่ต้องไล่ความคิดหรอก ลองเรียกชื่อมันทีละสาย” นวลเล่าเรื่องประตู เมล็ดแครอต และดวงจันทร์ พ่อฟังจนจบ แล้วทั้งคู่พูดพร้อมกันช้าๆ ว่า “เห็นแล้วนะ ความคิดจ๋า คืนนี้ร่างกายขอพัก”

เรื่องประตูทำได้ตอนนี้ พ่อเปิดไว้ตามที่นวลสบายใจ เรื่องเมล็ดแครอตรอพรุ่งนี้ นวลชวนริบบิ้นรูปต้นอ่อนไปพักข้างบัวรดน้ำไว้เตือน ส่วนเรื่องดวงจันทร์ไม่ต้องรีบตอบ นวลโบกอุ้งเท้าให้มัน “เห็นแล้วนะ ความคิดจ๋า คืนนี้ร่างกายขอพัก”

นวลยังตื่นอยู่อีกนิด และนั่นไม่เป็นไร พ่อนั่งใกล้ๆ จนลมหายใจของกระต่ายน้อยค่อยๆ สม่ำเสมอ ริบบิ้นเรื่องประตูพักที่ขอบเตียง เรื่องเมล็ดรออยู่ข้างบัวรดน้ำ และเรื่องดวงจันทร์ลอยผ่านไป นวลไม่ได้บังคับให้หลับ—แต่เมื่อร่างกายพร้อม การหลับก็มาหาเองอย่างเงียบๆ

เราไม่ต้องไล่ทุกความคิดให้หายก่อนนอน บอกคนที่ไว้ใจ แยกสิ่งที่ต้องทำตอนนี้ออกจากสิ่งที่รอได้ แล้วให้ร่างกายค่อยๆ พัก