คืนนี้พระจันทร์เฝ้าหนูเอง

คืนนี้เมษาจะนอนบ้านยายเป็นครั้งแรก เพราะพ่อต้องไปเฝ้าคุณปู่ที่โรงพยาบาล พ่อบอกอย่างชัดเจนว่า “คืนนี้ยายอยู่กับเมษา พ่อจะโทรหาหลังอาหารเช้า แล้วกลับเมื่อหมอบอกว่าคุณปู่เรียบร้อยดี” เมษากอดพ่อแน่น เธอเข้าใจแผน แต่ก็ยังคิดถึงพ่อได้

ก่อนออกเดินทาง พ่อชี้พระจันทร์กลมเหนือหลังคา “ก่อนนอนเรามองดวงเดียวกันนะ เมษามองจากหน้าต่างยาย พ่อมองจากหน้าต่างโรงพยาบาล” เมษาโบกมือให้ทั้งพ่อและพระจันทร์ “คืนนี้พระจันทร์เฝ้าหนูเอง” เธอพูด ยายตอบว่า “พระจันทร์ช่วยเตือนว่าพ่อคิดถึงหนู ส่วนยายจะเป็นคนอยู่ดูแลตรงนี้”

ยายทำกิจวัตรแบบที่เมษาคุ้นเคย—อาบน้ำ แปรงฟัน อ่านนิทานหนึ่งเรื่อง แล้ววางแก้วน้ำข้างเตียง เมษามองจันทร์จากหน้าต่างและนึกภาพพ่อมองจากอีกแห่ง ความคิดถึงยังอยู่ แต่ไม่ใหญ่จนเต็มห้อง เพราะยายฟังทุกคำโดยไม่รีบบอกให้หยุดคิดถึง

แล้วเมฆก้อนใหญ่ก็เลื่อนมาบังพระจันทร์ เมษาลุกนั่ง “ถ้ามองไม่เห็น พระจันทร์ยังเฝ้าหนูไหม?” ยายเปิดม่านให้ดูเมฆแล้วนั่งข้างเตียง “จันทร์ยังอยู่หลังเมฆ แต่ถึงคืนนี้ไม่มีจันทร์ ยายก็ยังอยู่ แผนของพ่อก็ยังเหมือนเดิม และถ้าแผนเปลี่ยน พ่อจะโทรมาบอกเรา”

เมษาวางศีรษะลงอีกครั้ง ยายฮัมทำนองเดิมที่บ้านเคยร้อง เมฆค่อยๆ ผ่าน แต่เมษาไม่ต้องรอดู เธอรู้ว่าพ่ออยู่กับคุณปู่ ยายอยู่ข้างเตียง และตอนเช้าจะมีเสียงโทรศัพท์ตามแผน “ราตรีสวัสดิ์ค่ะ พระจันทร์ ราตรีสวัสดิ์ค่ะยาย” เมษากระซิบ แล้วหลับโดยมีมือยายวางอยู่ใกล้ๆ

เมื่อเราต้องอยู่ห่างจากคนที่รัก สิ่งคุ้นเคยช่วยให้รู้สึกใกล้กันได้ แต่ความปลอดภัยมาจากผู้ดูแลจริงและแผนที่บอกกันอย่างชัดเจน