เมฆน้อยที่ยังไม่พร้อมให้ฝนตก

เมฆน้อยสีขาวฟูลอยอยู่กลางท้องฟ้าฤดูร้อน มองดูเมฆก้อนใหญ่ข้างๆ เปลี่ยนเป็นสีเทาเข้มแล้วปล่อยฝนโปรยลงมารดน้ำต้นไม้และทุ่งนาเบื้องล่างอย่างชุ่มฉ่ำ

เมฆน้อยพยายามเบ่งตัวเองให้ปล่อยฝนออกมาบ้าง แต่ก็ทำไม่ได้เลยสักหยด รู้สึกน้อยใจที่ตัวเองยังช่วยอะไรใครไม่ได้เหมือนเมฆก้อนอื่น

ลมใจดีพัดผ่านมาเห็นเมฆน้อยหน้าเศร้า จึงถามไถ่ด้วยความห่วงใย เมฆน้อยจึงเล่าความในใจให้ลมฟังว่าอยากให้ฝนตกได้เหมือนเพื่อนๆ บ้าง

ลมอธิบายอย่างอ่อนโยนว่าเมฆแต่ละก้อนต้องสะสมไอน้ำให้มากพอก่อนถึงจะกลั่นตัวเป็นฝนได้ ทุกก้อนมีจังหวะเวลาของตัวเองที่ไม่เหมือนกัน ให้เมฆน้อยลอยตามลมไปเรื่อยๆ อย่างใจเย็น

เมฆน้อยลอยตามสายลมไปเรื่อยๆ พลางสะสมไอน้ำจากทะเลกว้างไปวันแล้ววันเล่า จนวันหนึ่งมันก็เปลี่ยนเป็นสีเทาเข้มและปล่อยฝนโปรยปรายลงมารดผืนดินแห้งแล้งได้สำเร็จเป็นครั้งแรก ด้วยความภาคภูมิใจในตัวเอง

ทุกคนมีจังหวะเวลาของตัวเอง ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนเปรียบเทียบกับคนอื่นเสมอไป