นวลกับมือที่เล่าเรื่อง

นวลชอบเล่านิทานเสียงดัง แต่เมื่อพี่ใบตองผู้หูหนวกมาเยี่ยม นวลพูดเร็วเสียจนพี่ตามริมฝีปากไม่ทัน พี่ใบตองยิ้มแล้วใช้ภาษามือไทยบอกว่า ‘ค่อย ๆ เรียนด้วยกันนะ’

พี่ใบตองสอนคำง่าย ๆ เช่น บ้าน นก และเพื่อน พร้อมสีหน้าและจังหวะมือ นวลไม่เดาท่าขึ้นเอง เธอขอให้พี่ทำซ้ำ แล้วฝึกหน้ากระจกอย่างช้า ๆ

ในการซ้อมละคร นวลถือหุ่นบังมือจนพี่มองไม่เห็น เธอจึงลดหุ่นลง จัดไฟให้สว่าง และยืนหันหน้าเข้าหาผู้ชม

ทั้งคู่แบ่งหน้าที่ นวลขยับหุ่น พี่ใบตองเล่าด้วยภาษามือไทย และภาพฉากใหญ่ช่วยบอกสถานที่ พวกเขาหยุดเป็นช่วง ๆ ให้ผู้ชมได้ดูทั้งมือและหุ่น

วันแสดง เด็กที่ได้ยินและเด็กหูหนวกหัวเราะพร้อมกันในตอนนกจาม หลังจบเรื่อง นวลไม่ถามว่าใครได้ยินแค่ไหน เธอถามว่า ‘ตอนโปรดของทุกคนคือตอนไหน?’

การสื่อสารมีหลายรูปแบบ และการรับฟังเริ่มจากการใส่ใจอีกฝ่าย