ทางกลับบ้านที่ไม่มีลูกศร

หลังฝนระหว่างเกมเดินรู้จักชุมชน ฮูกฮูก จิ๊บจิ๊บ และต้วมพบป้ายลูกศรนอนคว่ำตรงทางแยก ครูสายลมรู้เส้นทางของกลุ่มและรอที่ห้องสมุด เด็ก ๆ จึงไม่แยกกันตามหาป้าย

ทั้งสามถอยไปยืนใต้ชายคาศูนย์สุขภาพซึ่งมีผู้ใหญ่และมองเห็นง่าย ฮูกฮูกทบทวนแผนภาพที่ครูให้: ผ่านสะพานสีฟ้า ได้ยินระฆังตลาด แล้วจึงถึงต้นมะขามหน้าห้องสมุด

ฮูกฮูกได้ยินเสียงคล้ายระฆังจากซ้าย แต่จิ๊บจิ๊บเห็นสะพานสีฟ้าอยู่ขวา พวกเขาไม่เลือกจากเบาะแสเดียว เพราะเสียงสะท้อนจากหลังคาเปียกอาจทำให้ทิศทางคลาดเคลื่อน

เจ้าหน้าที่ศูนย์สุขภาพที่สวมบัตรรูปกากบาทออกมาถาม ทั้งสามบอกชื่อกิจกรรม จุดหมาย และชื่อครู เจ้าหน้าที่โทรแจ้งครูสายลมก่อน แล้วเดินนำไปตามทางสาธารณะที่ผ่านสะพานจริง

ระหว่างทาง ต้วมเห็นรอยกระเบื้องรูปปลา จิ๊บจิ๊บได้ยินระฆังชัดขึ้น และฮูกฮูกเห็นต้นมะขาม ทั้งสามถึงห้องสมุดพร้อมผู้ใหญ่ ครูสายลมชมที่พวกเขาหยุดและขอความช่วยเหลือ ไม่ใช่เพราะเดาทางเก่ง

เมื่อหลงทาง การหยุดอยู่ในจุดปลอดภัย อยู่กับกลุ่ม และขอความช่วยเหลือจากผู้ใหญ่ที่ไว้ใจได้ สำคัญกว่าการรีบเดาทาง