ผึ้งน้อยที่ทำงานหนักเกินไป

ในรังผึ้งกลางทุ่งดอกไม้แสนสวย มีผึ้งงานตัวน้อยชื่อบินบิน ที่ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเก็บน้ำหวานให้ได้มากกว่าผึ้งตัวอื่นๆ ในรังทั้งหมด ทุกเช้าเธอจะบินออกจากรังเป็นตัวแรกและกลับมาเป็นตัวสุดท้ายเสมอ

บินบินบินจากดอกไม้หนึ่งไปอีกดอกไม้หนึ่งอย่างไม่หยุดพัก แม้เพื่อนผึ้งจะแวะพักกินน้ำหวานใต้ร่มใบไม้ บินบินก็ยังคงบินต่อไปโดยไม่ยอมหยุด เธอคิดว่ายิ่งทำงานหนักเท่าไร ก็ยิ่งเก่งและเป็นประโยชน์ต่อรังมากขึ้นเท่านั้น

หลังจากหลายวันผ่านไปโดยไม่ได้พักเลย บินบินเริ่มบินโซเซและปีกก็อ่อนล้า วันหนึ่งเธอบินชนกลีบดอกไม้จนน้ำหวานที่เก็บมาหกเกลี้ยง และอีกวันหนึ่งเธอก็จำทางกลับรังไม่ได้ชั่วขณะ ยิ่งทำงานหนักเท่าไร เธอก็ยิ่งทำผิดพลาดบ่อยขึ้นเท่านั้น และรู้สึกเศร้าใจที่ไม่เข้าใจว่าทำไม

ผึ้งผู้เฒ่าของรังที่ชื่อยายผึ้งทอง สังเกตเห็นความเหนื่อยล้าของบินบิน จึงบินมาเกาะข้างๆ อย่างอ่อนโยน "หลานรู้ไหม รังของเราจะแข็งแรงที่สุดก็ต่อเมื่อผึ้งทุกตัว รวมทั้งหลานด้วย ได้พักผ่อนและมีความสุขกับดอกไม้บ้าง ไม่ใช่แค่ทำงานอย่างเดียว การพักไม่ใช่ความขี้เกียจนะ แต่มันทำให้เราบินได้ดีขึ้นต่างหาก"

บินบินฟังแล้วเริ่มลองพักบ้าง เธอนั่งเล่นบนกลีบดอกไม้นุ่มๆ ดมกลิ่นหอมและมองผีเสื้อบินเล่นไปมาด้วยความเพลิดเพลิน พอได้พักผ่อนบ้าง เธอก็กลับมาบินได้อย่างแข็งแรงและร่าเริงเหมือนเดิม ยังคงเก็บน้ำหวานได้มากมายเช่นเคย แต่คราวนี้เธอทำอย่างมีความสุขและไม่เหนื่อยล้าอีกต่อไป

การพักผ่อนไม่ใช่ความขี้เกียจ แต่เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เราทำงานได้ดีและมีความสุขอย่างยั่งยืน