ข้ามไปเนื้อหาหลัก

เด็กใหม่ที่โรงเรียน

เด็กหญิงตัวน้อยสะพายกระเป๋าเป้ยืนอย่างประหม่าอยู่ในห้องเรียนสีสันสดใสที่เต็มไปด้วยเด็กหน้าใหม่ที่ไม่คุ้นเคย ดูตัวเล็กและไม่มั่นใจ ผนังห้องประดับตกแต่งอย่างร่าเริง

วันนี้เป็นวันแรกของเฟิร์นที่โรงเรียนใหม่ เธอเดินเข้าห้องเรียนด้วยหัวใจเต้นแรง มองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยแม้แต่คนเดียว เฟิร์นเดินไปนั่งที่โต๊ะตัวหนึ่งอย่างเงียบๆ รู้สึกตัวเล็กและโดดเดี่ยวท่ามกลางเพื่อนใหม่ทั้งห้อง

เด็กหญิงตัวน้อยนั่งอยู่คนเดียวอย่างเหงาบนม้านั่งสีสันสดใสในสนามเด็กเล่น มองกลุ่มเด็กๆ เล่นไล่จับกันอย่างสนุกสนานอยู่ไกลๆ ท่ามกลางแดดจ้า เครื่องเล่นสนามสีสดใสอยู่รอบตัว

ระหว่างเรียน เฟิร์นเห็นเพื่อนๆ กระซิบคุยกันและหัวเราะอย่างสนิทสนม เธอเงยหน้ามองอยู่เงียบๆ ไม่กล้าเข้าไปพูดด้วย พอถึงเวลาพักเที่ยง เฟิร์นก็นั่งอยู่คนเดียวที่มุมสนามเด็กเล่น มองเพื่อนๆ วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานอยู่ไกลๆ

เด็กชายยิ้มแย้มใจดีถือกล่องสีเทียนสีสันสดใส เดินเข้ามาชวนเด็กหญิงขี้อายที่นั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่งสนามเด็กเล่น บรรยากาศสนามโรงเรียนสดใสร่าเริง

ตูนซึ่งกำลังเล่นอยู่กับเพื่อนๆ สังเกตเห็นเฟิร์นนั่งอยู่คนเดียว เขาจึงเดินเข้าไปหาพร้อมกับกล่องสีเทียนในมือ แล้วยิ้มถามว่า "เธอชื่ออะไรเหรอ อยากมาเล่นกระโดดเชือกกับพวกเราไหม เรามีสีเทียนเหลือเยอะเลยนะ ถ้าอยากวาดรูปด้วยกันก็ได้"

เด็กหญิงตัวน้อยหัวเราะอย่างมีความสุขขณะกระโดดเชือกเล่นกับกลุ่มเด็กที่ยิ้มแย้มบนสนามเด็กเล่นแดดจ้า มีสีเทียนและภาพวาดสีสันสดใสอยู่ใกล้ๆ แสงยามบ่ายอบอุ่นร่าเริง

เฟิร์นยิ้มอายๆ แล้วพยักหน้ารับคำชวน เธอเดินไปกระโดดเชือกกับตูนและเพื่อนๆ ก่อนจะช่วยกันวาดรูประบายสีด้วยกันในชั่วโมงศิลปะ เสียงหัวเราะของเฟิร์นดังขึ้นเรื่อยๆ ความกลัวที่มีในใจก็ค่อยๆ หายไปทีละนิด

เด็กหญิงตัวน้อยยิ้มกว้างวิ่งเข้าหาคุณแม่หลังเลิกเรียนอย่างมีความสุข เด็กชายใจดีโบกมือลาอยู่ด้านหลัง แสงยามบ่ายสีทองอบอุ่น อาคารโรงเรียนสีสันสดใสอยู่ด้านหลัง

เมื่อถึงเวลาเลิกเรียน เฟิร์นเดินออกจากโรงเรียนพร้อมกับตูน ทั้งคู่คุยกันสนุกสนานเรื่องที่จะเล่นด้วยกันในวันพรุ่งนี้ พอเจอคุณแม่ที่มารับ เฟิร์นก็รีบเล่าด้วยรอยยิ้มกว้างว่าวันนี้เธอได้เพื่อนใหม่คนแรกแล้ว และรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนนี้จริงๆ

ข้อคิดจากเรื่องนี้

บางครั้งแค่ก้าวเล็กๆ อย่างการชวนเพื่อนเข้ามาเล่นด้วย ก็สามารถทำให้ใครสักคนรู้สึกไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป

© 2026 Hoot Tales. สงวนลิขสิทธิ์ข้อความเรียบเรียง คำแปล ภาพประกอบ ตัวละคร และการจัดองค์ประกอบทั้งหมด ห้ามทำซ้ำ ดัดแปลง เผยแพร่ หรือใช้เชิงพาณิชย์โดยไม่ได้รับอนุญาต

กลับไปหน้ารายการนิทาน

เกี่ยวกับนิทานเรื่องนี้

เฟิร์นรู้สึกกลัวและเหงาในวันแรกที่โรงเรียนใหม่ จนตูนเพื่อนร่วมชั้นกล้าเดินเข้ามาชวนเล่นด้วย ทำให้เฟิร์นค่อยๆ รู้สึกอบอุ่นและมีเพื่อนคนแรกในวันเดียวกันนั้นเอง

⏱ เวลาอ่านประมาณ 4–7 นาที👧 เหมาะสำหรับวัย 4–8 ปี📚 นิทานต้นฉบับ

ข้อคิดที่ได้

มิตรภาพ
ผู้แต่งและเรียบเรียง
เรื่องต้นฉบับโดยทีมนกฮูกนิทาน
ลิขสิทธิ์
ผลงานต้นฉบับ
แชร์นิทานเรื่องนี้

อ่านจบแล้ว ไปผจญภัยต่อกันไหม?

นิทานแนวเดียวกันที่คัดมาให้อ่านต่อ