ข้ามไปเนื้อหาหลัก

เจ้าหญิงกับเมล็ดถั่ว

เจ้าชายสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มขี่ม้าขาวเดินทางกลับปราสาทสีชมพูอมทองยามเย็น ท้องฟ้าสีส้มอมม่วงสวยงาม

เจ้าชายองค์หนึ่งอยากแต่งงานกับเจ้าหญิงตัวจริงเท่านั้น จึงออกเดินทางไปทั่วแผ่นดินเพื่อตามหา แต่ไม่ว่าจะพบสาวสวยคนไหนก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเจ้าหญิงแท้หรือไม่ จนเขากลับวังด้วยความท้อใจ

หญิงสาวเปียกโชกยืนอยู่หน้าประตูปราสาทสีทองยามค่ำคืนที่มีฝนตกหนัก สายฟ้าแลบสว่างบนท้องฟ้าสีม่วงเข้ม

คืนหนึ่งเกิดพายุฝนกระหน่ำอย่างหนัก มีเสียงเคาะประตูวังดังขึ้น เมื่อเปิดออกก็พบหญิงสาวเปียกปอนคนหนึ่งอ้างว่าตนเป็นเจ้าหญิงที่หลงทางมา

เตียงสูงตระหง่านซ้อนที่นอนสีสันสดใสหลายสิบชั้นในห้องปราสาทสีทองอบอุ่น ราชินีสวมชุดสีม่วงยืนดูอย่างพอใจ

ราชินีผู้ฉลาดคิดแผนทดสอบ โดยนำเมล็ดถั่วเมล็ดเล็กๆ เมล็ดหนึ่งวางไว้ใต้ที่นอน แล้วซ้อนที่นอนนุ่มหนาทับขึ้นไปอีกยี่สิบชั้นและผ้าห่มขนนกอีกยี่สิบผืน ก่อนให้หญิงสาวนอนพักผ่อนบนนั้น

หญิงสาวนั่งบนเตียงสูงหน้าตาเหนื่อยล้าอ่อนเพลีย ราชินีสวมชุดสีม่วงยืนถามด้วยความห่วงใยในห้องปราสาทสีทองสดใส

เช้าวันรุ่งขึ้น ราชินีถามหญิงสาวว่านอนหลับสบายดีหรือไม่ หญิงสาวตอบด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าว่านอนไม่หลับทั้งคืนเพราะรู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ กดทับตัวอยู่ใต้ที่นอนหนาๆ นั้น

เจ้าชายสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินและหญิงสาวยิ้มแย้มมีความสุขด้วยกันในห้องปราสาทสีทองอบอุ่น เมล็ดถั่วเล็กๆ วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

ราชินีและเจ้าชายต่างยิ้มด้วยความยินดี เพราะมีเพียงเจ้าหญิงตัวจริงเท่านั้นที่จะรู้สึกไวต่อเมล็ดถั่วเล็กๆ ใต้ที่นอนหนาได้ขนาดนี้ เจ้าชายจึงแต่งงานกับเธอและอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

ข้อคิดจากเรื่องนี้

บางครั้งคุณค่าที่แท้จริงของคนคนหนึ่ง อาจซ่อนอยู่ในรายละเอียดเล็กๆ ที่คนอื่นมองไม่เห็น

โครงเรื่องต้นฉบับเป็นสาธารณสมบัติ แต่ข้อความเรียบเรียง คำแปล ภาพประกอบ และรูปแบบการนำเสนอฉบับ Hoot Tales สงวนลิขสิทธิ์

กลับไปหน้ารายการนิทาน

เกี่ยวกับนิทานเรื่องนี้

เจ้าชายต้องการแต่งงานกับเจ้าหญิงตัวจริง ราชินีจึงทดสอบสาวที่มาเยือนด้วยการซ้อนที่นอนหลายสิบชั้นทับเมล็ดถั่วเมล็ดเดียว เพื่อพิสูจน์ความอ่อนไหวแท้จริงของเจ้าหญิง

⏱ เวลาอ่านประมาณ 3–6 นาที👧 เหมาะสำหรับวัย 4–8 ปี📚 นิทานคลาสสิกโลก

ข้อคิดที่ได้

การยอมรับตนเองและความแตกต่าง
ผู้แต่งและเรียบเรียง
ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน — เรียบเรียงใหม่โดยทีมนกฮูกนิทาน
ลิขสิทธิ์
สาธารณสมบัติ · ที่มา: Hans Christian Andersen
แชร์นิทานเรื่องนี้

อ่านจบแล้ว ไปผจญภัยต่อกันไหม?

นิทานแนวเดียวกันที่คัดมาให้อ่านต่อ