หัวผักกาดยักษ์

ต้นฤดูใบไม้ผลิ คุณตาปลูกเมล็ดหัวผักกาดไว้ข้างบ้าน เขารดน้ำ คุณยายพรวนดิน และหลานสาวคอยถอนหญ้า ใบสีเขียวโตขึ้นทุกวัน จนวันเก็บเกี่ยวมาถึง หัวกลมสีม่วงขาวใหญ่เสียจนดินรอบ ๆ นูนเป็นเนิน

คุณตาจับใบแล้วดึง—ฮึบ! หัวผักกาดไม่ขยับ คุณยายจึงจับเอวคุณตา ทั้งคู่โยกซ้าย โยกขวา แล้วดึงพร้อมกัน—ฮึบ! ดินแตกเป็นรอยเล็ก ๆ แต่เจ้าหัวยักษ์ยังอยู่ที่เดิม

หลานสาวรีบมาจับคุณยาย สุนัขจูชกาจับชายผ้ากันเปื้อนของหลาน ทุกคนลองนับ “หนึ่ง สอง สาม—ฮึบ!” ใบไม้สั่น ฝุ่นดินฟุ้ง แต่หัวผักกาดเพียงเอียงนิดเดียว

แมวมัชกามาต่อท้าย แต่ก็ยังไม่พอ หนูตัวจิ๋วโผล่จากรั้วแล้วถามว่า “ให้ฉันช่วยไหม?” ไม่มีใครหัวเราะ หลานสาวพยักหน้า หนูจึงจับหางแมว ทุกคนสูดลมหายใจและฟังจังหวะเดียวกัน

“หนึ่ง สอง สาม—ฮึบ!” หัวผักกาดหลุด ปุ๊ง! ทุกคนกลิ้งบนหญ้าแล้วหัวเราะ เย็นนั้นพวกเขาทำซุปหม้อใหญ่และแบ่งให้เพื่อนบ้าน คุณตายกช้อนเล็กที่สุดให้หนู “แรงของเธอไม่เล็กเลยสำหรับทีมของเรา”

งานใหญ่สำเร็จได้เมื่อทุกคนร่วมแรง และความช่วยเหลือเล็กที่สุดก็อาจเป็นส่วนที่ขาดอยู่