นกกระเรียนผู้ตอบแทนบุญคุณ

กลางหิมะโปรย คุณตาคนตัดฟืนพบนกกระเรียนติดบ่วงอยู่ริมป่า เขาค่อย ๆ คลายเชือกโดยไม่ทำให้นกเจ็บ คุณยายช่วยพันรอยถลอกด้วยผ้านุ่ม แล้วทั้งคู่มองนกกางปีกบินกลับสู่ท้องฟ้า

คืนนั้น หญิงสาวชื่อสึรุมาเคาะประตูและขอพักพายุหิมะ เธอช่วยหุงข้าว เติมฟืน และเล่าเรื่องจนบ้านเล็กอบอุ่น หลายวันต่อมา สึรุขอใช้กี่ทอผ้า พร้อมกำชับว่า “ระหว่างฉันทอ โปรดอย่าเปิดประตูนะคะ”

เสียงกี่ดัง กึก–กัก อยู่สองวัน เมื่อประตูเปิด สึรุนำผ้าสีขาวประกายเงินออกมาให้ “ขายผืนนี้แล้วซื้อข้าวกับฟืนเถิดค่ะ” เธอดูเหนื่อย สองตายายจึงขอบคุณและสัญญาว่าจะไม่ขอให้เธอฝืนทออีก

แต่พ่อค้าขอซื้อผ้าเพิ่ม คุณตาเริ่มสงสัยเคล็ดลับ ส่วนคุณยายเตือนถึงคำมั่น ทั้งคู่ยืนลังเลหน้าประตู ก่อนคุณตาจะเผลอแง้มดู เขาเห็นนกกระเรียนกำลังทอขนนุ่มที่หลุดตามธรรมชาติลงในผืนผ้า จึงรีบปิดประตูด้วยความเสียใจ

สึรุออกมาบอกความจริงว่าเธอคือนกที่พวกเขาช่วย “ฉันขอบคุณจากใจ แต่เมื่อความลับถูกเห็น ฉันต้องกลับไป” สองตายายขอโทษและไม่รั้งเธอไว้ ทุกฤดูหนาวต่อมา พวกเขาวางเมล็ดข้าวริมบึง และเงยทักฝูงกระเรียนที่บินผ่านอย่างคิดถึง

ความขอบคุณงดงามเมื่อเกิดจากใจ และความรักต้องเคารพคำมั่นกับขอบเขตของกันและกัน