ซุปก้อนหิน

นักเดินทางสามคนเดินทางไกลมาหลายวันจนหิวโหยและเหนื่อยล้า เมื่อมาถึงหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งในยามเย็น พวกเขาก็เคาะประตูขอแบ่งอาหารกิน แต่ชาวบ้านทุกคนต่างเก็บอาหารของตัวเองไว้อย่างหวงแหน ไม่ยอมแบ่งให้ใครเลย

นักเดินทางไม่ท้อใจ พวกเขายิ้มและตะโกนบอกชาวบ้านว่า "ถ้าอย่างนั้น พวกเราจะต้มซุปก้อนหินให้ทุกคนกินกันดีกว่า อร่อยที่สุดในโลกเลยนะ!" พวกเขาก่อกองไฟกลางลานหมู่บ้าน ตั้งหม้อใบใหญ่ เติมน้ำ แล้วหย่อนก้อนหินกลมมันวาวลงไปในหม้ออย่างตั้งใจ

ชาวบ้านที่เดินผ่านมาต่างสงสัยและมามุงดู นักเดินทางชิมซุปแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ พลางพูดว่า "อร่อยมากแล้ว แต่ถ้ามีแครอทสักหน่อยคงจะยิ่งเข้ากันเลย" หญิงชราคนหนึ่งได้ยินก็รีบวิ่งกลับบ้านไปหยิบแครอทมาใส่ในหม้อทันที

ทีละคนทีละคน ชาวบ้านต่างพากันวิ่งกลับบ้านไปหยิบของมาเติมในหม้อซุป บ้างก็หอมใหญ่ บ้างก็มันฝรั่ง บ้างก็เนื้อไก่และเกลือ ทุกคนต่างพูดว่า "ใส่นี่เพิ่มอีกนิด ซุปจะได้อร่อยยิ่งขึ้น!" หม้อซุปก้อนหินจึงเต็มไปด้วยผักและเนื้อหลากสีสัน ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วหมู่บ้าน

เมื่อซุปสุกได้ที่ ทุกคนในหมู่บ้านก็นั่งล้อมวงกินซุปอร่อยร้อนๆ ด้วยกันอย่างมีความสุข พวกเขาหัวเราะและพูดคุยกันอย่างสนิทสนม ราวกับเป็นครอบครัวเดียวกัน ก่อนจากไป นักเดินทางบอกว่า "ก้อนหินแค่ก้อนเดียวทำอะไรไม่ได้มาก แต่เมื่อทุกคนช่วยกันแบ่งปันคนละนิด ก็กลายเป็นซุปหม้อใหญ่ที่อิ่มท้องทั้งหมู่บ้านได้"

เมื่อทุกคนแบ่งปันคนละเล็กคนละน้อย สิ่งเล็กๆ ก็กลายเป็นงานเลี้ยงใหญ่ที่อิ่มท้องและอิ่มใจสำหรับทุกคน