โมโมทาโร่ เด็กชายลูกท้อ

คุณตากับคุณยายพบลูกท้อยักษ์ลอยมาตามลำธาร เมื่อผ่าออกอย่างระมัดระวัง เด็กชายตัวน้อยก็ก้าวออกมา ทั้งสองตั้งชื่อเขาว่าโมโมทาโร่และเลี้ยงดูด้วยความรักจนเติบโตแข็งแรง

วันหนึ่ง ชาวบ้านเล่าว่าโอนิจากเกาะไกลนำเครื่องมือ เมล็ดพันธุ์ และของรักของครอบครัวไป โมโมทาโร่จึงอาสาไปขอคืน คุณยายทำคิบิดังโงะให้หนึ่งถุง และคุณตาเตือนให้เขาใช้ความกล้าคู่กับความคิด

ระหว่างทาง เขาพบสุนัขผู้ตามรอยเก่ง ลิงผู้ปีนป่ายว่องไว และไก่ฟ้าผู้มองเห็นได้ไกล โมโมทาโร่แบ่งคิบิดังโงะให้ทุกตัว แล้วถามว่าแต่ละตัวอยากช่วยอย่างไร ทั้งสี่จึงออกเดินทางเป็นทีม

ถึงเกาะโอนิ ไก่ฟ้าบินสำรวจ ลิงปลดเชือกประตู และสุนัขตามกลิ่นจนพบห้องเก็บของ โมโมทาโร่บอกหัวหน้าโอนิว่า “เราไม่ได้มาเอาของของใคร เรามานำของที่ถูกขโมยกลับบ้าน” เมื่อเห็นทีมช่วยกันอย่างไม่หวาดกลัว โอนิจึงยอมคืนของทั้งหมด

โอนิสัญญาว่าจะไม่ขโมยอีกและช่วยขนของลงเรือ โมโมทาโร่กับเพื่อนนำทุกชิ้นกลับคืนเจ้าของ ชาวบ้านไม่ได้ยกย่องเพียงคนเดียว แต่ขอบคุณสุนัข ลิง ไก่ฟ้า และทุกคนที่ใช้ความถนัดของตนเพื่อส่วนรวม

ทีมที่ดีไม่ได้เหมือนกันทุกคน แต่แบ่งปัน รับฟัง และใช้ความถนัดที่ต่างกันเพื่อเป้าหมายร่วมกัน