เจ้ากวางหนูกับแถวจระเข้

ในป่าฝนของโลกมลายู ซังกะจิล เจ้ากวางหนูตัวเล็ก เห็นต้นชมพู่ป่าที่เต็มไปด้วยผลสุกอยู่อีกฝั่งของแม่น้ำ น้ำลึกเกินกว่าจะลุย และจระเข้หลายตัวกำลังลอยเงียบอยู่ใต้ผิวน้ำ

ซังกะจิลเรียกหัวหน้าจระเข้ “ช่วยเรียงแถวข้ามแม่น้ำที ข้าจะนับว่ามีกี่ตัว แล้วจะนำผลไม้กลับมาแบ่งให้ครบ” จระเข้สนใจ จึงเรียงตัวจากฝั่งหนึ่งไปยังอีกฝั่งอย่างเป็นระเบียบ

“หนึ่ง สอง สาม...” ซังกะจิลกระโดดเบาๆ จากหลังตัวหนึ่งไปยังอีกตัวหนึ่ง เขานับจนครบแล้วแตะฝั่งตรงข้ามอย่างปลอดภัย จระเข้ทุกตัวเงยหน้ารอผลไม้ตามที่เขาบอกไว้

ซังกะจิลเกือบจะวิ่งหนีไปกินคนเดียว แต่เมื่อหันกลับ เขาเห็นจระเข้ยังรักษาแถวและรอคอย “แผนของข้าช่วยให้ข้ามมาได้” เขาคิด “แต่ถ้าไม่ทำตามคำพูด ไหวพริบก็จะกลายเป็นการเอาเปรียบ”

เขาจึงเขี่ยผลสุกลงในตะกร้าสานจากใบไม้แล้วปล่อยให้ลอยไปถึงจระเข้ทีละตัว เมื่อทุกตัวได้รับส่วนแบ่ง ซังกะจิลก็ขอบคุณสำหรับทางข้าม ตั้งแต่นั้น ทั้งสองฝ่ายรู้ว่าเขาไม่ได้มีเพียงหัวไว แต่ยังรับผิดชอบต่อคำพูดด้วย

ความฉลาดช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้า แต่การรับผิดชอบต่อผลของคำพูดทำให้ผู้อื่นไว้วางใจเราได้