อะลาดินกับตะเกียงวิเศษ

ในนครการค้าแห่งหนึ่ง อะลาดินวัยรุ่นช่วยแม่ซ่อมและขายผ้า แต่เขามักฝันถึงทางลัดสู่วิถีชีวิตที่สบาย นักมายากลแปลกหน้าอ้างว่าเป็นญาติและชวนไปหาสมบัติ “เจ้าต้องนำตะเกียงเก่าออกมา ส่วนทองคำอื่นเป็นของเจ้า”

ใต้หินกลางหุบเขามีบันไดสู่ถ้ำ อะลาดินเดินผ่านห้องทองคำโดยไม่แตะต้องและหยิบตะเกียงทองเหลืองหม่น แต่เมื่อนักมายากลสั่งให้ส่งตะเกียงขึ้นไปก่อน อะลาดินขอให้ช่วยเขาก่อน ชายคนนั้นโกรธและปิดทางออก ทิ้งเด็กชายไว้ในความมืด

อะลาดินเช็ดฝุ่นจากตะเกียง ควันสีฟ้าทองหมุนเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์ “ผู้ถือตะเกียงสั่งข้าได้” เขากล่าว อะลาดินเกือบขอภูเขาทอง แต่หยุดคิดแล้วขอเพียง “พาฉันกลับบ้านอย่างปลอดภัย” ในพริบตา เขาก็ได้กอดแม่อีกครั้ง

เมื่อรู้ว่าตะเกียงทำได้มาก อะลาดินทดลองขออาหารเต็มโต๊ะ แต่เห็นเพื่อนบ้านยังหิว เขาจึงเปลี่ยนคำขอเป็นเตาอบสาธารณะ บ่อน้ำสะอาด และเครื่องมือให้ช่าง วิญญาณเตือนว่า “สิ่งที่เสกได้ในคืนเดียว ยังต้องมีคนดูแลทุกวัน” ทุกคนจึงแบ่งหน้าที่กัน

นักมายากลกลับมาขโมยตะเกียง แต่อะลาดินจำเสียงหลอกลวงได้และชาวเมืองช่วยกันขวางทาง เมื่อได้ตะเกียงคืน เขาใช้คำขอสุดท้ายปลดวิญญาณจากการต้องเชื่อฟังผู้ถือ วิญญาณยิ้มและเลือกอยู่เป็นเพื่อน ส่วนอะลาดินเก็บตะเกียงธรรมดาไว้เตือนใจว่า การเลือกอย่างดีคือเวทมนตร์ที่ฝึกได้

พลังยิ่งใหญ่ต้องมาคู่กับความรับผิดชอบ และไม่มีของขวัญใดสำคัญกว่าการได้เลือกชีวิตของตนเอง