ก๊อก ก๊อก ใครอยู่ในครัว

หลังเก็บอาหารเช้า มะลิถามว่า “ครัวของเรามีเสียงอะไรนะ?” พ่อปั้นวางช้อนไม้ ชามไม้ ถ้วยตวงสองใบ และตะกร้าเปล่าบนเสื่อ “ลองหยุดนิ่ง แล้วฟังกัน” ทั้งคู่เงียบกริบ... ก่อนพ่อจะเคาะเบาๆ

ก๊อก ก๊อก—ช้อนไม้เคาะชามไม้ “ก๊อก ก๊อก ใครอยู่ในครัว?” พ่อปั้นร้องถาม มะลิวางมือบนอกแล้วตอบ “มะลิอยู่ในครัว!” เธอรับช้อนไม้มาเคาะเบาๆ สองครั้ง ก๊อก ก๊อก!

กิ๊ก กิ๊ก—มะลิแตะถ้วยตวงสองใบเข้าหากัน “กิ๊ก กิ๊ก ใครอยู่ในครัว?” มะลิร้องถาม พ่อปั้นวางมือบนอกแล้วตอบ “พ่ออยู่ในครัว!” ทั้งคู่หัวเราะคิกคัก แล้ววางถ้วยลงเพื่อฟังเสียงต่อไป

ตุบ ตุบ—พ่อปั้นใช้ฝ่ามือตบก้นตะกร้า “ตุบ ตุบ ใครอยู่ในครัว?” คราวนี้มะลิกับพ่อตอบพร้อมกัน “เราอยู่ในครัว!” ก๊อก ก๊อก กิ๊ก กิ๊ก ตุบ ตุบ—ช้าๆ ทีละคู่ ไม่ดังเกินไป

มะลิยกมือเป็นสัญญาณหยุด ทุกเสียงหยุดพร้อมกัน ครัวเงียบจนได้ยินเสียงนกนอกหน้าต่าง แล้วมะลิกับพ่อช่วยกันเก็บของเข้าที่ “พรุ่งนี้เล่นอีกไหม?” พ่อถาม มะลิพยักหน้า “ได้เลย—แต่ต้องฟังก่อน แล้วค่อยก๊อก ก๊อก!”

การหยุดฟังและผลัดกันตอบช่วยให้เสียงธรรมดากลายเป็นการเล่นร่วมกันได้ ของใช้ที่ปลอดภัยก็สร้างจังหวะสนุกได้เมื่อมีผู้ใหญ่ดูแล