ฝนตกปุ๊บ ใครกางร่ม

เปาะ แปะ เปาะ แปะ—ฝนมาแล้ว! นุ่นกำลังจะก้าวพ้นประตู ยายบัวชูมือบอก “หยุดใต้ชายคาก่อนนะ” ฝนตกปุ๊บ ใครหยุดก่อน? “นุ่นหยุดก่อน!”

ยายวางร่มให้ห่างตัวนุ่น แล้วดันร่มกางดัง ฟึ่บ! ฝนตกปุ๊บ ใครกางร่ม? “ยายกางร่ม!” นุ่นรอจนร่มกางเรียบร้อย จึงเดินไปยืนข้างยาย

นุ่นจับห่วงผ้าที่กระเป๋ายาย ทั้งคู่ซุกตัวใต้ร่มคันเดียว ฝนตกปุ๊บ ใครอยู่ใต้ร่ม? “นุ่นกับยาย!” ใกล้กัน ข้างกัน ร่มหนึ่งคันพอดีกัน

ทางเปียกวาว มีแอ่งน้ำขวางอยู่ นุ่นกับยายไม่วิ่ง ไม่กระโดด ทั้งคู่ก้าวอ้อมไปช้า ๆ ฝนตกปุ๊บ ใครเดินช้า? “เราสองคน!” ช้า ช้า แล้วก็ถึงชายคา

พอกลับถึงบ้าน ยายยืนใต้ชายคา สะบัดหยดฝนเบา ๆ แล้วหุบร่มดัง ฟึ่บ ฝนหยุดปั๊บ ใครหุบร่ม? “ยายหุบร่ม!” นุ่นช่วยชี้ที่วางร่ม “พักตรงนี้นะ พรุ่งนี้ค่อยกางใหม่”

เมื่อฝนตก เด็กเล็กรอในที่แห้งให้ผู้ใหญ่ช่วยกางและหุบร่ม อยู่ใกล้กัน และเดินช้า ๆ บนทางเปียกได้