ยิ้มกับทางหนังสือที่ราบรื่น

ยิ้มกับฝนมาถึงงานแลกหนังสือก่อนใคร แต่ทางเข้ามีกล่องวางขวาง พรมม้วนเป็นสัน และโต๊ะชิดกันจนรถเข็นของยิ้มผ่านไม่ได้

ฝนกำลังจะเข็นรถของยิ้มข้ามพรม แต่หยุดถามก่อนว่า “อยากให้ช่วยแบบไหน” ยิ้มตอบว่า “ช่วยย้ายของดีกว่า แล้วฉันจะลองทางด้วยตัวเอง”

ทั้งคู่ชวนบรรณารักษ์ทำแผนที่ด้วยริบบิ้นสีฟ้า พวกเขาวัดทางกว้าง เปิดช่องกลับรถ และย้ายป้ายให้เด็กตัวเล็กก็มองเห็น ยิ้มลองทุกช่วงแล้วบอกจุดที่ยังติด

ผู้ใหญ่ยึดพรมให้เรียบและวางทางลาดแข็งแรงตรงธรณีประตู ฝนย้ายกล่องออกจากทาง ยิ้มลองขึ้นทางลาดเอง แล้วชูนิ้วโป้งเมื่อผ่านได้โดยไม่ต้องมีใครยก

พองานเริ่ม ผู้ใช้รถเข็น คุณตากับไม้เท้า เด็กเล็ก และคนถือกล่องหนังสือล้วนเดินทางสีฟ้าได้สะดวก ฝนยิ้มให้ยิ้ม เพราะทางที่เริ่มจากการฟังหนึ่งคนกลับช่วยคนได้มากมาย

พื้นที่ที่ดีเกิดจากการถามผู้ใช้ รับฟังคำตอบ และออกแบบให้หลายคนเข้าร่วมได้ด้วยตนเอง