ต้นโอ๊กกับต้นอ้อ

ริมแม่น้ำสายหนึ่ง มีต้นโอ๊กใหญ่ยืนต้นสูงตระหง่านอยู่ข้างกอต้นอ้อเล็กๆ ที่เรียงรายอยู่ริมน้ำ ต้นโอ๊กภูมิใจในลำต้นที่แข็งแรงและกิ่งก้านที่แผ่กว้างของตนเองมาก

เมื่อลมพัดผ่านมา ต้นอ้อก็โอนเอนไปตามแรงลมอย่างนุ่มนวล ต้นโอ๊กเห็นดังนั้นก็หัวเราะเยาะว่า "พวกเธอช่างอ่อนแอเหลือเกิน แค่ลมพัดนิดเดียวก็โอนไปมา ไม่เหมือนฉันที่ยืนหยัดมั่นคงไม่หวั่นไหว"

ต้นอ้อตอบอย่างสุภาพว่า "เราแค่โอนตัวไปตามลม ไม่ได้ต่อสู้กับมัน แต่ท่านโอ๊กควรระวังไว้บ้างนะ เพราะความแข็งเกินไปอาจไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป" แต่ต้นโอ๊กก็ยังไม่เชื่อ ยังคงยืนต้นอย่างหยิ่งผยองต่อไป

คืนหนึ่งพายุใหญ่พัดกระหน่ำมาอย่างรุนแรง ลมโหมแรงจนต้นไม้ทั้งป่าสั่นไหว ต้นอ้อโค้งตัวลงต่ำจนเกือบแตะพื้นน้ำ ส่วนต้นโอ๊กพยายามยืนต้านลมอย่างสุดกำลังโดยไม่ยอมโอนเอนแม้แต่น้อย

เมื่อลมแรงที่สุดพัดมา ต้นโอ๊กก็หักโค่นลงกลางลำต้นด้วยเสียงดังสนั่น ส่วนต้นอ้อเพียงโค้งตัวรับลมแล้วก็ผงกตัวขึ้นยืนตรงอีกครั้งอย่างปลอดภัยเมื่อพายุผ่านไป ต้นโอ๊กจึงเข้าใจในที่สุดว่าความยืดหยุ่นก็มีพลังไม่แพ้ความแข็งแกร่ง